winterslaap bolletjes en lentekronkels

Ik heb een tijdje geleden stof gekocht en met veel ongeduld gewacht tot de mama de stof  omgetoverd had tot echte gordijnen.

De eetplaats/achterkeuken is nu een echt woonruimte geworden.

Het past zelfs bij het behangmuurtje in de living (lekker retro)

Daarna heb ik de gordijnen dichtgetrokken en me in een bolletje in een winterslaap gerold.

Tot daarnet, lentekriebels dwongen me uit men hol.
Nog even wachten en ik wordt weer iedere avond verrast met een lichtspektakel achter wat wel moet het mooiste raam ter wereld zijn. (nu met gordijnen)

spinaziesoep en mineraalwater

Ik heb pakjes  vol zaadjes geplooid en begeleidende brieven geschreven.
Ik heb borelingskes bezocht en ben bloed gaan geven, een beetje ziek geweest en tenslotte mijn pc moeten zoeken tussen een tafel vol wasgoed.

Maar ‘t is gelukt, hier ben ik.  Ik zit al tijden te popelen om te kunnen vertellen over de vijver.
Het is een goed verhaal echt waar, schuif bij, luister en kijk.

Ik heb nu ook de machtigste ‘before’ foto’s ooit. Streetview is hier een reis met de teletijdmachine. Ik sloeg meteen tientallen foto’s op mijn harde schijf om dit tijdsdocument toch maar nooit te verliezen.

Ik zal er eens een specialleke over moeten schrijven. Maar ik moet nu eerst vertellen over de vijver.

Een vijver die er in zn vorige glorie nog zo uitzag volgens streetview:

Mijn smaak gaat uit naar een iets natuurlijker ogende tuin.
Wie het hier al even volgt zal wel weten dat het er al vlug zo uitzag:

En alhoewel er ook vlug weer een werkende pomp was, bleef het een spinaziesoep.
Ik dacht zelfs maanden aan een stuk dat de reiger alle vissen had op gesmikkeld.

Tegen de lente kregen een paar bakjes waterpest een plaatsje en het was een verrassing toen het enige zichtbaar aanwezige plantje ging bloeien en een dotterbloem bleek.

Maar het was een super droog voorjaar en de grootste zorg was om het waterpeil wat op punt te houden. Dat betekende veel geknutsel met als ingrediënten een licht vijverpompje, een regenwaterput, een darm, een stuk rioolbuis en een tuinstoel.

Een lek in de keienbak bovenaan, zorgde dat ik deze truc met de tuinstoel tegen de zomer nog eens opnieuw mocht doen.

Ik verloor de vijver daarna een beetje uit het oog, maar tegen september dacht ik er weer aan dat ik nog wat extra zuurstofplanten moest bijzetten.
Ik herinnerde me mij speurtocht en de raad uit blogland: het moest lidsteng zijn en het werd lidsteng.

Ondertussen was het ook wat kouder, ik denk dat dat er ook wel toe doet dat het groen uit de spinaziesoep wat uitklaarde.

Maar toen werd het opeens spannend!!
Ik kreeg opeens dit te zien!

Wist ik veel dat er nog planten op de bodem leefden. planten bijzetten was altijd liggend op een ladder over het water blind liggen sukkelen met stenen en plantbakjes.
En voor het eerst kreeg ik ook de vissen goed te zien. 16! zijn het er.
Maar dat was nog niet alles. Een paar weken later kreeg ik dit te zien:

Precies of iemand de spinazie soep vervangen heeft door mineraalwater, zo helder is de vijver.
en de viskes zijn eindelijk ook vrij goed te fotograferen:
Ik wist zelfs niet dat er grijze inzitten

Fantastisch niet?
En het beste van al, ik heb al tijden geen groene smurrie meer moeten uit het pompje spoelen en die zwarte bak met filters die je ziet staan heb ik in geen maanden nog open gedaan.
tuinieren voor luieriken

Ik hoopte dat ik hier in ieder geval eens mijn overenthousiast verhaal kon doen zonder dat er mij iemand aankijkt met een blik van: “is die hier nu aant juichen over een vijver met vissen ofwa?”
En ik ben niet eens zo zot van vissen, maar ja die beesten wonen hier nu eenmaal al langer dan ik.
En toch kan je me recentelijk nu en dan langs mn vijver zien staan, visjes aant kijken.  Fascinerend toch.

een emmertje vol bloemzaadjes en een ontbrekende naam

Iemand die deze bloemen herkent?

Kwestie dat ze de eeuwigheid niet moeten ingaan als “rode bloemen van Vonne en Michel”

Pettatjes, mais en een winterakker

Bij de lente foto’s vindt ik dit nog terug: een zee van plastiek waaronder aardappelen groeiden

En toen waren de aardappelen opeens weg en kwam er mais.
Mais die heel de zomer groeide en groeide en die ik op een bepaald moment wel een beetje beu was. Ik wou mn zicht terug.
Maar ondertussen kwamen de donkere dagen en zie ik op werkdagen toch niets meer buiten en kon de mais me ook niet zoveel meer schelen.

En toen verscheen opeens uit het niets: het maismonster

En nu heb ik er eens aan gedacht een mooie “voor” foto te nemen, toen durfde ik niet uit het raam gaan hangen fotograferen met al die mannen op het veld die ook stonden te kijken naar het monster.

de lijnen zijn dicht – stalk de postbode

…en de lijnen zijjjjjn DICHT.

We zijn geplooid voor de kou en de pc staat weer beneden lomp en stoffig te wezen.
Maar wat is dit lekker warm vergeleken met mijn gezellige zolder onder de pannen.
Schuif lekker bij, ik heb nog heel wat tuin avonturen te delen.

Maar eerst gaan we verrassingspaketjes opsturen.

Toch de laatste dagen nog een paar inschrijvingen wat een totaal, mezelf meegerekend, van 9 zaadwisselaars geeft. Niet slecht.

En als bonus heb ik weer twee tuin blogs ontdekt die ik nog niet kende. De biodiverse tuin en aardezacht.

Ik heb even getwijfeld, zou ik de volgorde van de lijst wat aanpassen? Kennen die twee elkaar en hun tuin niet te goed? Moet ik de mensen met en zonder blog niet opsplitsen? Ojee, durf ik zelf aan die mensen wel iets opsturen, op wat gaat dat lijken.

Maar kom we gaan helemaal niet flauw doen. De lijst blijft staan in de volgorde dat de mailtjes binnen kwamen. Als je dus die “tiep” die jou een pakketje opstuurt niet kunt uitstaan dan heb je gewoon pech gehad.

Vreemd genoeg laten veel mensen weten geen brandnetel of distel zaden nodig te hebben. ‘t Is dus de bedoeling dat de mensen blij zijn met de zaadjes eh! *kijkt naar niemand* ^^
Willem maakt deze opmerking: “Voor de rest ook nog heel veel gekochte pakjes “houdbaar tot 2012″ maar waar dan voor 20 jaar zaad in zit -> ik ga die dus ook mee uitdelen”
Goeie tip van Willem, heb hier ook nog zo’n doos met pakjes staan.

Nog eventjes herhalen:
Straks krijg je een mailtje door, je stuurt voor eind november een enveloppe op naar jouw bestemmeling, en daarna vat je post onder je eigen brievenbus waar je elke dag je postbode kunt gaan lastigvallen in de hoop dat jouw verrassingspakketje mee is.

De Zaaduitwisseling en de handleiding.

Hier zijn we terug, met een stralend zonnetje op het enkel glas is het hier prima te doen.

Maar toch hopen dat ik binnen een redelijke tijd het budget bij een gespaard krijg om onderdak te laten plaatsen en de dakkapel volledig te laten vernieuwen.

Pas dan kunnen we beginnen denken aan isolatie en het echt inrichten van de zolder. Het plafond van het gelijkvloers is natuurlijk wel geïsoleerd anders zou dat niet te doen zijn.

Er is ook iets vreemds aan de hand hier op zolder, iedere dag steek ik hier een stuk of 20-30 vliegen buiten.  Echt Jakkes!! Ik begon zelfs al te denken aan van die vergif stickers.
Maar dode vliegen zijn nog veel viezer dan levende.

Dat het hier niet luchtdicht is bewijst niet alleen de tocht aan de benen, het feit dat ik even goed als buiten de kachel van de buren ruik.

Maar ‘s zomers is het hier heel gezellig een ik wil hier toch wat tijd doorbrengen want het uizicht is machtig. (Als je niet teveel op buur garagist zn autokerkhof let dat net op deze hoogte net zichtbaar is over de schutting)

Ik voorspel dat de pc binnen een week of 2 weer toch beneden staat.

Maar we zouden nog vergeten waarom we hier zitten.

We gaan zaadjes ruilen!!!

Ik ga een lijstje in totaal willekeurige volgorde opstellen van alle deelnemers en zo bepalen wie aan wie een verrassingspakketje stuurt.

Ja gaat dus van iemand anders iets krijgen dan, dat je zelfs naar opstuurt.

En zo gaan we het doen:

Iedereen die wil meedoen stuurt mij voor 6 november een mailtje op [hoowhoow at gmail punt com]
Je vermeld daarin minstens: -Je naam en/of blognaam en je postadres, en eventueel iets waarvan je denkt dat de verstuurder iets aan heeft om je pakketje samen te stellen. (vb ik heb geen moestuin, ik haat gele bloemen, …)

Ik verzamel die mailtjes en laat iedereen in de loop van de week weten wie hij een verrassingspakketje op moet sturen.

Voor eind november verstuur je dan een pakketje zaadjes naar hun bestemming.

Laat ons verder af spreken dat zo’n pakketje in een vrij gewone enveloppe past, je hoeft dus geen kilopost in te schakelen.

Voor het samen stellen kijk je gewoon wat je hebt en wat je kunt missen. Dat hoeven geen hele grote hoeveelheden te zijn of tien verschillende soorten.

Of het een teleurstelling of een blijde verrassing wordt is dus een beetje een risico en heb ik ook niet echt de hand in, schiet mij dus niet dood als het tegenvalt, maar ik heb er een heel goed hoop in dat dit leuk gaat worden

Iedereen doet gewoon zijn best.

Als je een voorbeeldje wilt: dit is het pakketje dat ik verleden jaar kreeg van Hilda en de inspiratie vormde voor dit idee.

Voila.

Meer ist niet.

De lijnen zijn geopend.  mailen mailen mailen.

het raadsel en de oplossing

Hier gaan we mannekes!

Het begon vrij gemakkelijk vond ik zelf

1. De korenbloem

2. De papaver

3. De reukerwt

4. De stinkertjes, tagetten, paonnen broekjes of hoe je ze ook wilt noemen.

5. De “poaters capucine”  ook wel gekend als Oost-Indische kers

6.  Nu begon het toch al wat moeilijk te worden.
Dit is dille, of zo staat het toch op het bloemenmengsel zakje.

7. schoon, maar aartsmoeilijk.  Daarom was er ook een tip gegeven.
Hoger in het bericht stond een foto van de scabiosa, beemdkroon op zn Vlaams.

8. Was een insteker, gewoon nog eens papaver, een andere soort weliswaar en ontdaan van hun omhulsel.

9. Dit was zowat niet te raden, is van het heel dankbare plantje: goldcosmos Vooral nachtvlinders lijken ze te vinden, leuk in bloembakken voor het raam.

10. weer iets makkelijker om de moed niet te verliezen, dit is de goudsbloem

11. Nigella oftewel juffertje int groen.

12. De prachtige cosmea’s

13. Deze zijn gewoon aartsmoeilijk.  Dit is de ossetong  een leuk plantje dat ik al eens opkweekte uit zaadjes en met wat moeite uiteindelijk toch vertrokken is

14. Deze leuke pluisjes kwamen aan de lampenpoetsers.
Bollen die ik meekreeg in een “dunaldi” pakket, ik twee potten mee vulde en die DE absolute topper was qua bijenplant.
Alleen geen idee of je het ook werkelijk kunt opkweken uit zaadjes

15.  En de laatste twee waren gewoon buiten categorie.
Tja, dit heb ik dus gekregen.  ‘t Zouden mooie bloemen moeten worden.
Ik wou het gewoon even tonen.

17. En ook deze heb ik afgeschooid van Vonne en Michel, iets verder in de straat.
En dit zijn zeker heel mooie bloemen, want bij hen bloeien ze nu nog.  Meer kan ik er ook niet over zeggen.

“De winnaars waren de deelnemers” of zoiets wat er op lijkt.

En mannekes mijne computer staat nog steeds op zolder, het is hier beestig koud .
Na wat administratie en dit blogje vinden mn vingers de toetsen bijna niet meer, gevoelloos.
Het uitwisselingsprogramma en het verslag van al het moois dat ik de laatste tijd zag zag voor een volgende keer zijn.
Dringend opwarmen.
En misschien toch heel die computer bak met al zn kabels en toebehoren maar weer in de living zetten.
Brrrrrrrrr.