watje

Ik ben een watje als het op beestjes aankomt en hun lijden.
Als ik een doodgereden kat zie, ben ik er niet goed van, ik wordt onpasselijk als ik op een huisjesslak trap, toen men kat zat te miauwen van de pijn bij een blaasontsteking dacht ik dat ik er zou bij gaan huilen en ik heb zowaar bijna medelijden met de rat die onthoofd bij de voordeur van mijn ouders lag als cadeautje van de poezen.
En hoewel het boek “dieren eten” van Jonathan Foer bij mn ouders op het toilet lag, heb ik het zelfs niet aangeraakt al was het de meest bloedstollende horror ooit en waarschijnlijk zit ik er niet zo ver naast.

Vlees eten is dan inderdaad hypocriet, beste buikberger, ik geef het grif toe.
Gelukkig eet ik niet zoveel vlees, hoogstens een paar keer per week en dan nog in kleine hoeveelheden.
Ik ben een fruit- en groenten eter. Veel en hopen fruit en groenten, alle vormen en soorten.
Jammer genoeg speelt men geweten ook soms op: zou het nu echt verantwoord zijn om kiwi’s en bananen te eten? Maar ze zijn zo lekker als ontbijt met wat yoghurt.
Ik probeer dus wel verantwoord te leven en te eten, maar het zou best wel nog wat beter kunnen.
Die voetafdruk zou toch nog iets kleiner mogen.

Op de Buikberg hebben ze natuurlijk 100% gelijk dat ze zelf dieren kweken voor de consumptie. Dat dier zal zeker een beter leven hebben dan in de industriële kwekerij en het eten ervan zal ook stukken gezonder zijn dan een gemiddeld supermarkt dier. Rationeel gezien is het dus zeer interessant om er zelf je kip, varkentje, koetje op na te houden voor je eigen consumptie. Mijn grootouders deden het al, veel kans dat de uwe het ook deden.

Maar ik zou het dus niet kunnen. Denk ik toch. Het lijkt me zo wreed om Paulientje die daar al een tijd zo vrolijk loopt rond te scharrelen en die je hebt zien opgroeien van kuikentje tot kip de nek om te draaien en te pluimen.
Of heb ik een luxe probleem?

Iets niet durven of niet kunnen is volgens mij dikwijls ‘trunten’ omdat je een alternatief hebt. Als er niemand is om het in je plaats te doen of het moet absoluut echt gebeuren, dan doe je het gewoon. Omdat het moet.

Zo had ik in mn vorig huis regelmatig grote vette vieze naaktslakken in de keuken. Vreselijk vies vind ik ze. De eerste keer ik er een zag was er een stoere bink in de buurt die ze buitenzette voor mij. Vermoorden vind ik namelijk nog veel afstootwekkender en gruwelijker, ik zou ze dan nog liever laten zitten.
De volgende keer dat er een opdook was ik alleen en moest ik het wel zelf oplossen met wat keukenpapier en mijn verzamelde moed.
De volgende keren ging het al bijna vanzelf en het werd tenslotte bijna een routine.
Dat niet durven oppakken was een luxe ‘niet durven’. Trunten, zoals we dat hier zeggen.

Als ik pakweg in een oorlog zou terecht komen, of straatarm worden en honger hebben, zou ik misschien opeens wel Paulientje of Knorretje willen opeten. Wie weet.
Maar tot nader orde en tot het uitbreken van crisissen ben ik dus een absoluut watje.

Maar heel dit epistel als aanleiding om te vertellen dat ik wat van mijn melk was toen ik dit weekend op een wandeling in de buurt, een paar honderd meter van mij deur langs een veldwegeltje, op dit tafereel stootte.

Een trechterval met 7 kraaien die wanhopig bleven omhoog fladderen in een poging om te ontsnappen.  Nu hou ik in het algemeen al niet van vogels in kooitjes en zeker niet als dat wilde vogels zijn, die horen in de lucht te vliegen.
In het midden zitten lagere openingen alwaar de vogels binnenvliegen en ze vinden die openingen niet meer terug om de kooi te verlaten.  Gevangen en gedoemd om afgemaakt te worden. Nu wist ik zelf helemaal niet dat kraaien schade veroorzaakten aan landbouwgewassen.

Ik heb het namelijk direct opgezocht toen ik thuiskwam, het is dus legaal om zo kraaien en zelfs eksters te vangen en het mag tot 15 oktober.
Ik weet dus al zeker dat ik op 16 oktober toch maar nog eens passeer, gewoon om zeker te zijn.

O, en jullie hebben natuurlijk ook allemaal de petitie tegen het openstellen van de jacht op vossen ondertekend?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op watje

  1. hilda zegt:

    beesten in een kooitje, bestaat er een triester beeld?

  2. buikberg zegt:

    Wel, ook al zijn we dan misschien geen ‘watjes’ (what’s in a name), dit soort praktijken vinden we ook allesbehalve hoor. Er zijn andere manieren om de kraaien van je veld te houden, leve de vogelverschrikker die hier nog massaal gebruikt wordt en zelfs het ‘kanon’ vervloeken we niet. En wat kunnen die paar kraaien eigenlijk nu nog van schade aanrichten, het enige wat er nog even staat is toch de mais?

  3. Pingback: poespoes | huis met tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s