Eco en Eco

Tju toch
Ik had al zoveel verhalen in mn hoofd en zelfs al heel wat begeleidende foto’s klaar staan, maar het lijkt zo moeilijk om het ook effectief op het scherm te krijgen.
Altijd is er wel weer iets wat dringender is: vlug even het gras afrijden, nog vlug even wat soep maken van die sla voor hij opschiet, toch maar eens stofzuigen, bekaf in de zetel hangen, een of andere vergadering, rekeningen betalen en facturen opmaken,…. en zo blijft een mens bezig.

het was eigenlijk wel de moeite de laatste weken:
Trouwfeesten, blgbbq’s, handjes gaan bijsteken bij net aangekochte huis met tuinen van familie, uitstapjes met de milieuraad, rockoptredens, ecotuinteams, familie-uitstapjes, openmonumentendagen,..
Allemaal leuke dingen, dat wel. Je hoort me niet klagen.
En als je het tochhoort moet je maar doen alsof je het niet hoort.

Sommige dingen zijn zelfs meer dan de moeite waard om een woordje over te schrijven.

De paddenoverzet was niet alleen leuk om te doen, het wordt ook veel meer dan nodig beloond, we kregen al een hapje, een drankje en een cadeaubon
We mochten dan ook nog eens mee op uitstap met de milieuraad.
Een geleide wandeling door de groene long in Kuurne.
Ze noemen het daar een natuurontwikkelingspark. En dat is het ook. Geen park zoals we ons meestal een park voorstellen en ook geen echt natuurgebied. Iets daar tussenin met een boeiend gevoel voor evenwicht. Inspirerend.

Zondagmorgen ging ik met de familie mee op uitstap naar het zwin.
Ik was er ooit wel nog geweest als kind maar herinnerde me daar niet veel meer van, behalve dat ik omviel in een plas ijswater.

SDC11423

Ook hier hadden we weer de kans om mee te lopen met een gids. Ik hou daar wel eens van van een geleide wandeling, veel stoppen dat wel, maar meestal leer je ook wel het een en ander bij en zie je dingen waar je anders over kijkt.
Er staat veel op til daar in het zwin, natuurbeheerwerken en nieuwe bezoekersgebouwtjes. Een bezoek dat ik zeker binnen een paar jaar wil overdoen.

En dan was er diezelfde dag nog een erfgoed wandeling in mijn gemeente, die ik bijlange nog niet zo goed ken.
Amaai, dat wandelingske duurde maar liefst drie uur!! Ik weet nu alles veel over mijn gemeente in 14-18 en ken er weer heel wat leuke plekjes en wegeltjes bij.

En na die intense zondag stond ik gisteren op met een verkoudheid, was ik tegen ’s avonds een hoopje ellende en loop ik vandaag nog steeds bij als een niezende zombie.
Wat paardenmiddeltjes en vroeg in bed dus straks!

En zo moest ik een afspraak missen van het eco tuinteam.
en dat vond ik nu eerlijk gezegd niet zo heel erg.
Het begon interessant: veelbelovende uitleg, leuke mensen, tof concept.

Georganiseerd door regionale landschappen, een lesgeefster van Velt en een groepje vrijwilligers die om beurt hun eigen tuin willen open zetten voor een bezoekje van het team.

Het eerste bezoek was al direct een voltreffer, jonge mensen, verwilderde stukjes, bloemenweide. Zo heb ik tuinen graag..
Bij het tweede bezoekje was onze wat verstrooide lesgeefster de afspraak vergeten en deden we met de groep samen de toer. Wat ook best aangenaam was.

De derde afspraak was verleden week bij mij.
Stress jong! onkruid!! woekerende dingen, overal gras waar het niet hoort…
Opeens begrijp ik “dat” met al dat onkruid dat niemand anders ziet maar dat je zelf de ogen uit steekt als je bedenkt dat er bezoek komt.

En de groep ging ook binnen komen voor nog een woordje uitleg achteraf, want het begint al vroeg te donkeren. Stof jong !!! en rommel!
Rommel is een soort onkruid denk ik, onkruid voor de één is niet altijd onkruid voor een ander en in beperkte mate zorgt het voor sfeer. Maar trop is teveel.

Maar soit. Ik probeerde een woordje uitleg te geven over mijn korte geschiedenis met de tuin en waarom bepaalde dingen zo of zo waren.
Maar veel woorden kreeg ik er niet tussen, onze lesgeefster is nogal een praatvaar. (lichtjes uitgedrukt)

Ik kreeg een paar bruikbare tips maar had toch vooral een “huh?” en “uh…” gevoel

– Die bomen ga je toch niet houden?
– Uh? welke? mijn pruimenbomen?
– Die lelijke donkere daar ja. Die zou ik toch wegdoen hoor.
– huh? mijn pruimenbomen?
– dat zijn toch maar sierpruimen, heb je niets aan.
– Huh? sierpruimen?? die zijn super lekker!
– Hoe groot zijn die dan?
– tja.. wel, behoorlijk klein
– Zie je wel….
– huh?

Over een andere struik was ik het eerst wel een.
– Je die zou ik nog willen vervangen door een struikklimop
– Dat ga je toch niet zetten?
– Huh?
– Ben je fan van klimop?
– Bwa, cava, …
– zie je wel, dat zet je toch niet
– Maar struikklimop, de bloemen en de bessen…
– vuiligheid, je moet dat snoeien
– …. voor de bijtjes en de vogeltjes
– vervelend en vuil zeg ik…
– Huh??

Mevrouw haar definitie van een ecotuin is dus: iets wat tot in de puntjes gepland en aangelegd is, waar zo weinig mogelijk moet ingesnoeid of gewerkt moet worden en waar zeker geen donkere of gespikkelde of gele blaren instaan.

Okee, dat is 1 visie. en een tuin waar je niet teveel afval van hebt is idd wel ecologisch en op dat vlak loopt het inderdaad wel niet perfect bij mij.

Maar ik zie mijn tuin toch ook anders. Ik wil een aantal hoekjes die wild zijn, misschien zelfs wel woest te noemen.
Okee de oppervlakte is te klein bij mij, maar ik ben stiekem stikjaloers op wie over een privé wildernis met natuurlijke poel beschikt. (ja! jij daar weeral!)
Die wildheid gecombineerd met een deel dat strakker en keuriger is, dat versterkt enkel elkaar. En dat pakt mij zo een combinatie.
En om dan zelf te mogen rommelen in dien hof, om willekeurig iets te mogen meebrengen en pas thuis te bedenken waar ik iets ga planten, zomaar zonder plan vooraf, zo op het gevoel. intuitief. om dan verrast te worden over een bloempje dat opeens ergens opduikt.
En om dan eens goed te kunnen snoeien in een struik die te groot word op die plaats en om dan al de grootste takken achter in een hoekje op een hoop te mogen gooien in de hoop dat ik ooit nog eens een egel mag zien.
Dat is voor mij, mijn tuin.
Als mijn tuin ooit AF is, verhuis ik of koop ik buurboer zn maisland op

En ik vindt dat ook best eco zo.
Behalve dat ik nu soms toch wel eens een tripje moet inlassen naar het containerpark met al mijn snoeiafval dat ik niet kan verwerken.
Sorry daarvoor mevrouw.
Maar het is zo leuk.

P1011164

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Eco en Eco

  1. onderdeappelboom zegt:

    Da’s een hele mooie: ‘rommel is een soort onkruid’. Fantastisch; die wil ik ingekaderd in mijn living hangen! 🙂
    En ik weet niet welke pruimenbomen je precies hebt, maar ik weet hier ook in de regio van die ‘wilde’ pruimenboompjes staan met kleine pruimpjes en die zijn ontzettend ontzettend lekker! Niets aantrekken dus van die vreemde lesgeefster!
    Anders wel een goed concept: elkaars tuin-in-aanleg gaan bezoeken; maar inderdaad: om compleet de bibbers van te krijgen; leuk dat je nu weet hoe ellendig ik mij voelde 🙂 🙂

  2. Hé jij zit in de milieuraad, tof of valt dat tegen? Ik heb dat hier thuis ook al eens gezegd dat me dat interessant leek.

  3. Viel me ook direct op: ‘rommel is een soort onkruid’. Helemaal waar! Ik kan wel tegen wat (veel) rommel/onkruid. Gewoon je zin doen met je tuin en doen waar jij je goed bij voelt en niks aantrekken van wat zogezegd moet.

  4. He dank jullie, ik had er zelfs niet bij stil gestaan maar het is idd wel een mooie vergelijking als je er over na gaat denken ^^
    @natuurlijk-rijk : nee ik zit niet in de milieuraad, hoewel me dat wel zou interesseren. Denk dat je moet afgevaardigd worden door 1 of andere vereniging of partij om er mogen in zetelen. Maar de paddenoverzeters mochten dus met die raad mee op uitstap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s