poezemonster

Ik ben hier al lang niet meer geweest.
Er waren zoveel andere dingen en ik had blijkbaar niet meer de behoefte om hier te komen schrijven, het gaat ook allemaal heel goed met me. Het gaat nu heel goed op het werk en ik zit goed in mn vel, blijkbaar heb ik er dan minder nood aan, om verhaaltjes te schrijven over mn tuin.

 

Het is ook niet eerlijk dat ik jullie hier dan mee kom lastig vallen, maar ik moet het nu even ergens kwijt.
Voor facebook is het nog even veel te vers en te persoonlijk.

 

 

poezemonster, poezeke, pietje, maatje.

Je was maar een kat.
Maar we deelden dit huis en deze tuin en we waren graag in elkaars gezelschap.
Je was een vriend.
jij en ik in dit huis, eigenlijk waren we zowat een gezin.

De plaatsen waar je graag lag in de tuin werden mooi open gehouden voor je.
Aan de struiken werd een hoekje gesnoeid zodat je gemakkelijk kon passeren.
In het nieuwe tuinpoortje zou een gat komen voor je.
Hier en daar een grote tak die bleef liggen zodat je je nagels kon scherpen.

In huis bleef het teiltje water voor de planten heel de week staan, omdat je daar liefst uit dronk.
De stoel stond wat achteruit of zelfs tegen de muur omdat je daar soms lag te slapen.
De zetel deelden we als we ’s avonds samen tv keken.
De deur van de badkamer altijd op een kier, zodat je op het deksel van de wc kon komen zitten als ik een douche nam.
Op warme zomer avonden kon ik ’s avonds laat nog wat naar de sterren staan kijken als je niet binnen wou komen.
Of naar boven lopen om het zolder raam open te doen als je weer eens in de dakgoot zat.
Je dacht toch niet dat je er weer zou afkomen zoals je erop geraakt was.

Als ik thuis kwam, kwam je enthousiast afgelopen of ging ik je zoeken, in de garage in je tuinzetel of in de serre.
Of je kwam pas later thuis met een hoofd vol kattesafari verhalen.

Ik praatte met buren en passanten omdat ze je zagen zitten en je een gemakkelijk gespreksonderwerp was.
Je was iedereens favoriet.
Je ben ocharme geen 7 geworden, vreselijk kort voor een poezebeest.
Hartfalen, typisch voor een raskat zei hij nog. Je was pertanks een vondelingske, een bolletje haar vol luizen dat opeens bij de buren in de tuin zat en dat ik, die net alleen was gaan wonen, graag in huis nam.
Ik denk dat ik je een goed leven heb kunnen geven. Met een tuin buiten vol avontuur en slaapplekjes, een zachte zetel binnen, altijd een kom eten en regelmatig wat zottigheden en knuffels en krabbelingen onder je kin of een massage van rug en schouders. Je onderging dat laatste maar wat graag .

Maar voor mij, was je vooral gezelschap en een trouwe vriend.

Het huis is leeg, koud en kil zonder je.
Ik mis je pietje.

En het zal zeker nog een hele tijd duren voor ik niet meer rond me kijk om je te zoeken.
Daarnet heb ik je tussen twee van je doeken in een put gelegd, maar ik verwacht nog steeds dat je straks weer op de vensterbank voor het raam zit omdat je binnen wilt.

 

P1010135

P6040229

P1010119

 

P1020610

 

P1010098

 

P9140001

Een van de eerste foto’s

 

P1060045

En de laatste foto die ik nam.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op poezemonster

  1. Menck zegt:

    Sterkte bij dit verlies. Wat een mooi poezenbeest; zo jammer.

  2. Bart zegt:

    Een prachtkat! Koester de mooie herinneringen. Veel sterkte.

  3. De Fruitberg zegt:

    Heh, jammer. Mooi monstertje was het

  4. Bart zegt:

    Beestjes die sterven, ’t is hét grote nadeel aan (van) dieren houden. Maar zoals je schrijft: hij heeft ongetwijfeld een mooi kattenleven gehad.

  5. Marleen zegt:

    Zo herkenbaar dat gemis – maar wat een mooie kater & wat een mooi leven heeft hij gehad.
    Sterkte & een ander poesje adopteren is een grote hulp hierbij.

  6. Affodil zegt:

    Wat een prachtbeest!
    Veel sterkte bij dit verlies. Wees er maar op bedacht dat er binnen een paar jaar nog zo van die momenten zullen zijn dat je ogen “het Beest” zoeken. Maar de pijn zal dan zachter zijn.
    Wij waren gisteren naar een concert en bij thuiskomst was het ook even heel vreemd dat onze woefkes ons niet kwamen begroeten. Na 3-4 jaar zou je toch verwachten dat je dat gewend bent, he?

  7. Mooie kat. Hij lijkt sterk op ons Moeshke. Ook zo’n haarbol. En helaas ook overleden. Ik hoop dat je al over het verlies van je huismaatje wat heen bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s