afdrukken en kiekjes

De obligate sneeuwbeeldjes zoals een eigenwijze tuinier ze pleegt te noemen.
En ja, ‘t was schoon. Een buiten-liefhebbber MOET dan de wandelschoenen aantrekken en naar buiten, een blogger kan niet anders dan het fototoestel mee nemen.

Ze zijn dan wel al een weekje oud, maar hoe kan ik jullie deze beelden onthouden?

Het huis met tuin in een zonnig donslaagje (let op het monstertje onder de haag)

Buur boer zn maisstoppelveld en de verreburen met de betoverende witte sprookjesbomen.

Prachtige sterren, op het serreglas, die ik maar niet deftig op foto kreeg.
(er staat een volgende vloer-uitbreek-faze op til in de serre, daarover later meer)

Maar tot zover het idyllische deel, nu wat hersenbrekers.

Menselijke sporen waren makkelijk (op het fietspad langs de landingsbaan)

In de berm langs een straatje. veel activiteit, katten? konijnen? Ik weet het niet zeker.

Een of andere gevederde grootvoetige vriend stak hier het pad over.
Een fazant een waterhoentje of een kraai?

En dit? Wat kan dit zijn? Een haas met 1 voorpoot? Ik weet het echt niet.

En dit vond ik vooral grappig, tussen de konijnen of poezen sporen een inie-minie trippel schattig spoortje.
Een muisje? Wat zal die koude pootjes gehad hebben.

Ik zag er verschillende langs een wandelpadje, waar nog geen menselijke voetstappen stonden. Bijna jammer om die maagdelijke sneeuw vol natuursporen te schenden met mijn grote lompe mensenvoeten.

loeren en vervoeren

Oei oei

In zak en as zitten we. Het inspectieverslag is binnengekomen en het was zeker niet onverdeeld positief. We hadden zo ons best gedaan en gehoopt op het beste, misschien zelfs wel een extra ster.

De recensent van de Guide Mezelin schreef het volgende:

De kaart is uitgebreid maar gewoontjes, sommige menu’s zijn zelfs uitgesproken vette kost.
Het fruit en het brood is net iets te ver heen om nog vers te noemen.
Gelukkig is er nog een uitmuntende zaadmengeling die ons in de smaak valt.
Die vette kost trekt wonderwel grote aantallen minder verfijnde gezelschappen die de boel lijken te overvallen en de gewone bezoeker wat intimideren. De lage prijzen zullen dit wel in de hand werken.

Een aanrader als je honger of kou hebt.

We kregen zelfs een uitgebreid fotoverslag van alle opmerkingen!! De arrogantie.
Zie hier het betreffende fotoverslag:

De foto’s in de brochure beloofden nochtans een meer exotisch menu:

Hoewel die ook al weinig verhulden over het overmatige drank verbruik op de thema avonden.

De meer verfijnde gasten waren zeldzaam en in mindere getale.

De andere gasten bekeken het vanop een afstandje

De locale bevolking legt beslag op de beste zitplaatsjes

Busladingen van dit gezelschap stroomden toe en maakten de graan bar onveilig

En bij sommige taferelen komen er zelfs termen als “frigoboxtoeristen” bij ons naar boven

En de privacy tenslotte was ook al niet om over naar huis te schrijven

Pfff Ik denk dat die inspecteur een slechte reis achter de rug had en met zn Kempische roots een simpel West-Vlaams eethuisje gewoon niet naar waarde kan schatten.
Den boom in ermee!! Dat hij opvliegt.

De afrekening tenslotte:
2 roodborstjes (eentje werd vakkundig verjaagd)
1 heggemus (stille genieter)
1 merel (stamgast)
6 vinken (en een halve familie toekijkend vanuit de boom)
8 koolmezen (fijn gezelschap zolang ze geen resensies schrijven)
2 pimpelmezen (uitgelaten wildebrassen)
9 tortels (2 locals hadden de volledige schoonfamilie over)
8 huismussen (luidruchtig)
2 staartmezen (verdwaald)
8 (storm?)meeuwen  (gangstertjes)

Op mijn eerste gezicht

Heel leuk initiatief van annetanne: op het eerste gezicht
In januari heb ik het wat gemist, dus ik ga er gewoon mijn eigen draai aangeven en niet de maanden maar de seizoenen en half seizoenen volgen.
Ik schreef er vorig jaar al eens over en ik zie dit gewoon als een kans om iets meer bezig te zijn met die data.
Soms zijn ze gewoon gepasseerd zonder dat ik er even bij stilstond en ik vindt het wel belangrijk om stil te staan bij deze momenten die verbonden zijn met onze natuur, zon en jaargetijden.

Op 2 februari vieren we het katholieke lichtmis maar de kelten vierden al eerder Imbolc ter ere van het half seizoen.
De winter is nu namelijk halfweg gepasseerd en we zijn nog een half seizoen verwijderd van de lente.

Maar veel winter hadden we nog niet gezien voor vorige week.
Dubbeldik genieten van deze mooie sneeuwtuin dus.

Eentje van op den hoek van de oprit (waar dat stuk metaal altijd zo lelijk staat te blinken)
vooraan de liguster haag die niet hoger wil groeien en een broomboom struikje dat nog zal
verdwijnen.
In het midden de vijver en op de achtergrond de pruimenbomen en de heel jonge appelboompjes voor de grijze lelijke muur van buur-garagist.

Eentje van langs de straat aan het ander einde van die ligusterhaag.
(het monster toont schoon zn achterkant onder de haag)
Op de achtergrond nog een stukje huis en de garage (die te laag en te smal is om het stuk metaal makkelijk weg te zetten)

Dan nog maar eentje uit het dakvenster omdat dat zo’n schoon uitzicht is. Alleen jammer dat den koer van buur-garagist dan komt piepen over de schutting.
Links onder, de paal met handpomp waar ik vetbolletjes aanhang en een stukje zonder sneeuw om vogelvoer te smijten.
Ik heb proper op het pad en langs de randjes gelopen om de isomo ufo op de vijver te controleren en achter in de tuin ook wat bolletjes op te hangen. Maar het monster trekt zich daar niet veel van aan, de sporen als bewijs.

En eentje door het livingraam, ‘s morgens vroeg toen het nog niet helemaal licht was.

En hier moest absoluut een foto bij van de moestuin achteraan besef ik nu, maar ik ben die vergeten en het was ook zo jammer om dwars over de koer te lopen en de sneeuwlaag te schenden.
Die zal er de volgende keer bij zijn.

De volgende keer zal rond 21 maart zijn, begin van de lente.

de landingsbaan en de pleisterplaats

Ik plak graag een naam op wat ik zie.
En geregeld zag ik in de buurt tijdens wandelingen roofvogeltjes vliegen, bidden en zelfs herhaaldelijk boven mn hoofd uitvallen naar iets in een weide.
Vreselijk frustrerend dat ik enkel kon zeggen ‘Daar! roofvogel’
En zo ben ik een tijdje geleden een cursusavond gaan volgen over roofvogels, nu heb ik tenminste een kans om er een naam op te plakken als ik nog eens zo’n beest zie.
Torenvalk, Sperwer, Buizerd en kiekendief. Dat is de basis (Toch voor wat de winter betreft)
Nu nog wat oefenen door overal wat op te letten of ik niets zie vlieggen.

Weet je nog de landingsbaan uit de comments van de vorige post?
Als er een kruispuntje is staan er hoger verlichtingspalen tussen de duizend andere.

En zag ik daar nu geen rare vogels zitten blinken?

En de dag erop zaten ze met drie ipv twee.

2 aalscholvers en 1 jong exemplaar (te zien aan de witte buik)
Aalscholvers zijn nu op zich niet zo zeldzaam, je ziet ze regelmatig als er water in de buurt is.
Maar ik heb het al altijd fascinerende beesten gevonden, zeker als ze zich met hun vleugels open zitten te drogen.

Maar zo op een paaltje, met hoogstens een vijvertje in de omgeving, nee dat is nieuw.

winterslaap bolletjes en lentekronkels

Ik heb een tijdje geleden stof gekocht en met veel ongeduld gewacht tot de mama de stof  omgetoverd had tot echte gordijnen.

De eetplaats/achterkeuken is nu een echt woonruimte geworden.

Het past zelfs bij het behangmuurtje in de living (lekker retro)

Daarna heb ik de gordijnen dichtgetrokken en me in een bolletje in een winterslaap gerold.

Tot daarnet, lentekriebels dwongen me uit men hol.
Nog even wachten en ik wordt weer iedere avond verrast met een lichtspektakel achter wat wel moet het mooiste raam ter wereld zijn. (nu met gordijnen)

spinaziesoep en mineraalwater

Ik heb pakjes  vol zaadjes geplooid en begeleidende brieven geschreven.
Ik heb borelingskes bezocht en ben bloed gaan geven, een beetje ziek geweest en tenslotte mijn pc moeten zoeken tussen een tafel vol wasgoed.

Maar ‘t is gelukt, hier ben ik.  Ik zit al tijden te popelen om te kunnen vertellen over de vijver.
Het is een goed verhaal echt waar, schuif bij, luister en kijk.

Ik heb nu ook de machtigste ‘before’ foto’s ooit. Streetview is hier een reis met de teletijdmachine. Ik sloeg meteen tientallen foto’s op mijn harde schijf om dit tijdsdocument toch maar nooit te verliezen.

Ik zal er eens een specialleke over moeten schrijven. Maar ik moet nu eerst vertellen over de vijver.

Een vijver die er in zn vorige glorie nog zo uitzag volgens streetview:

Mijn smaak gaat uit naar een iets natuurlijker ogende tuin.
Wie het hier al even volgt zal wel weten dat het er al vlug zo uitzag:

En alhoewel er ook vlug weer een werkende pomp was, bleef het een spinaziesoep.
Ik dacht zelfs maanden aan een stuk dat de reiger alle vissen had op gesmikkeld.

Tegen de lente kregen een paar bakjes waterpest een plaatsje en het was een verrassing toen het enige zichtbaar aanwezige plantje ging bloeien en een dotterbloem bleek.

Maar het was een super droog voorjaar en de grootste zorg was om het waterpeil wat op punt te houden. Dat betekende veel geknutsel met als ingrediënten een licht vijverpompje, een regenwaterput, een darm, een stuk rioolbuis en een tuinstoel.

Een lek in de keienbak bovenaan, zorgde dat ik deze truc met de tuinstoel tegen de zomer nog eens opnieuw mocht doen.

Ik verloor de vijver daarna een beetje uit het oog, maar tegen september dacht ik er weer aan dat ik nog wat extra zuurstofplanten moest bijzetten.
Ik herinnerde me mij speurtocht en de raad uit blogland: het moest lidsteng zijn en het werd lidsteng.

Ondertussen was het ook wat kouder, ik denk dat dat er ook wel toe doet dat het groen uit de spinaziesoep wat uitklaarde.

Maar toen werd het opeens spannend!!
Ik kreeg opeens dit te zien!

Wist ik veel dat er nog planten op de bodem leefden. planten bijzetten was altijd liggend op een ladder over het water blind liggen sukkelen met stenen en plantbakjes.
En voor het eerst kreeg ik ook de vissen goed te zien. 16! zijn het er.
Maar dat was nog niet alles. Een paar weken later kreeg ik dit te zien:

Precies of iemand de spinazie soep vervangen heeft door mineraalwater, zo helder is de vijver.
en de viskes zijn eindelijk ook vrij goed te fotograferen:
Ik wist zelfs niet dat er grijze inzitten

Fantastisch niet?
En het beste van al, ik heb al tijden geen groene smurrie meer moeten uit het pompje spoelen en die zwarte bak met filters die je ziet staan heb ik in geen maanden nog open gedaan.
tuinieren voor luieriken

Ik hoopte dat ik hier in ieder geval eens mijn overenthousiast verhaal kon doen zonder dat er mij iemand aankijkt met een blik van: “is die hier nu aant juichen over een vijver met vissen ofwa?”
En ik ben niet eens zo zot van vissen, maar ja die beesten wonen hier nu eenmaal al langer dan ik.
En toch kan je me recentelijk nu en dan langs mn vijver zien staan, visjes aant kijken.  Fascinerend toch.

een emmertje vol bloemzaadjes en een ontbrekende naam

Iemand die deze bloemen herkent?

Kwestie dat ze de eeuwigheid niet moeten ingaan als “rode bloemen van Vonne en Michel”